درواقع، عمدهی کار من در عالم هستی خمیازه کشیدن است.
هر خمیازه پنج ثانیه طول میکشد.
خمیازه دو مرحله دارد: مرحلهی اول، باز کردن کوچک دهان.
مرحلهی دوم، دهندره!
تمام لذت زندگی من در مرحلهی دوم خلاصه میشود.
لذت بیشتر مال زمانی است که فضا هست و من میتوانم دستهایم را به دو طرف کش بدهم
و گردنم را تکان بدهم تا صدا بدهد: تق!
درواقع، همین کارهای کوچک هم به "فضا" نیاز دارند.
