یک مسأله‌ی بسیار عمیق و فلسفی برای من پیش اومده بود امروز و اون این بود که آیا زناشویی زَن+ا+شویی هستش یا زِنا+شویی.  یعنی زن‌و‌شوهری و ایناس یا زِنا رو شستن و پاک‌دامنی و اینا! آقا اصلاً داستان بسیار پیچیده شده بود و من بسیار چالیدم و در آخر به این نتیجه رسیدم که گویا زَناشویی هستش!
نخندین دیگه.
جریحه‌دار نکنین احساساتمو بابا :)

300 the movie
::::

سی‌صد
سی‌صد 2
نوشته‌ی یک پزشک
نوشته‌ی سرزمین رویایی
نوشته‌ی تبرمرد
نوشته‌ی هر روز عکس
نوشته‌ی ارزیابی شتا‌ب‌زده
نوشته‌ی پسر فهمیده
نوشته‌ی عصیان
یادداشت دیگر یک‌ پزشک در این رابطه

اصولاً بعضی آدما هستن که وقتی یه حسی بدی در مورد خودشون بهشون دست می‌ده احساس می‌کنن کمبود اعتمادبه‌نفس دارن.
 اما در واقع این افراد در این مواقع به واقع‌بینی رسیده‌ن.

مسأله محل تأمل است.

 سابق که هنوز تب اونیورسیته نگرفته بود ما رو، یعنی از اون هم سابق‌تر که بیماری اعصاب‌معصاب هم نگرفته بودیم، پنج‌شنبه‌ها کلی حال می‌داد، سینما و فیلم و چیپس‌و‌ماست و رفیق‌بازی(بیش‌تر تماشای رفیق‌بازی دیگران، بنده که از اول انزوای مفرط داشتم) و تو ماشین تو خیابون علاف بودن و شاپینگ(تماشای شاپینگ، بنده که از اول صوفی بودم و خرقه تنم می‌کردم) و اینا...
الآن هیچی نداریم واسه پنج‌شنبه‌ها جز ویژه‌نامه‌های اعتماد.
هی...
عجب دُورونی بود.

 

می‌دونی آلفونسو؟ بیش‌تر مواقعی که احساس دل‌تنگی می‌کنم علتش این نیست که خودمو بالاتر یا پاییین‌تر از بقیه می‌بینم، علتش اینه که احساس می‌کنم با بقیه فاصله دارم.

سال دوم راهنمایی که بودم، یه بار صبح ساعت چهار پا شدم و دیدم به هیچ عنوان نمی‌تونم برم مدرسه، رفتم و کفشامونو از تو جا کفشی برداشتم و بردم گذاشتمشون پشت بوم. بعد دیدم ضایع‌س که فقط کفشای ما نباشن، همه‌ی کفشای همسایه‌ها رو جمع کردم بردم گذاشتم پشت بوم. صبح همه پا شدن و دیدن کفشا نیست و جنجال و اینا راه افتاد... بعد رفتن و تصادفاً از پشت بوم پیداشون کردن. و من مجبور شدم برم مدرسه.
داشتم فکر می‌کردم اگه رو این طرح کار کنم می‌شه دوباره برای روز کنکور اجراش کرد.
آره بابا...
یه ذره کار می‌خواد فقط.

من نوشتنم نمی‌یاد...
دلم می‌خواد آواز بخونم.