گوش‌واره
گوش‌واره
گوش‌واره‌هایی شبیه لوستر
یک گوش‌واره‌ی سبز و بنفش
ته آسانسور
و جفتش آویزان از گوشِ آویزانِ بانوی تهوع
آن قهرمان که گوش‌واره را از کف آسان‌سور
به دست آن بانوی تهوع رساند من بودم

و صله‌ی من لبخندی مهوع!

آیا آهو می‌تواند در یک رشته‌ی درپیتِ یک دانشگاه درپیت قبول شود؟
الف)خیر
ب)بله
ج)احتیاط شرط واجب است.
د) تمام گزینه‌ها

آیا لذت خواندن قصه‌های رمی‌ نو‌ی آلبرتو موراویا ارجح است یا ضرورت مطالعه‌ی امتحان فردا؟(تشریحی)

از آن‌جایی که تا کنکور هنوز هفت ماه مانده و ما هم قصد داریم در یک رشته‌ی درپیت دانشگاه درپیت قبول شویم، پس بی‌خیال بابا! این سوسول‌بازیا چیه!
ما می‌نشینیم و داستان‌های رمی‌ نو می‌خوانیم و ردیوهد گوش می‌کنیم و به ریش خرخوان‌های ...خل عالم می‌خندیم.
هفت‌ ماه بعد هم آن‌ها به ما می‌خندند.
و همانا "رسم روزگار چنین است".

من فردا حرفی خواهم زد و طوفانی برپا خواهد شد.

"یه کم دیگه سوپ، لطفاً"

برای من چیزی بالاتر از شرط‌بندیه، خیلی‌ حیاتی‌تر از یه دی‌وی‌دی، یا یه جعبه از اون پازلا، آره، برای من مسأله، یه امید بی‌دلیله که دوست دارم به تحقق بپیونده، از کنارش ساده نگذر، شاید بخندی،یا فکر کنی احمقم، یا دیوونه‌م، اما باور کن، این آرزو، که سعی دارم به یقین تبدیلش کنم برای من خیلی مهمه. حتی اگه فردا تا دوازده‌و‌نیم باشه. پس به خاطر منم که شده، وقتی داری می‌خوابی، دعا کن برف بیاد و فردا تعطیل شه.

نشنیدن صدای بعضیا، چه‌قدر لذت‌بخشه.

بهترین راهم اینه که وقتی زنگ می‌زنه داد بزنی: الو... الو... صدا نمی‌یاد.
یا گوشی شارژ نداره.

اگه مورد حضوری بود؟
۱)ترک محل
۲)استفاده از هِدسِت
۳)گرفتن کتاب یا روزنامه در دست

نشنیدن صدای بعضیا چه‌قدر لذت‌بخشه!

در توجیه پست قبلی می‌خوام این مسأله رو مطرح کنم:
امروز رفته بودم امتحان سنجش بدم، دم در حوزه ایستاده بودم و داشتم به داوطلبین امتحان نگاه می‌کردم. دخترا، دخترا، دخترا! درحالت‌های مختلف و جزو هر دسته‌ای که هستن حس اشمئزازو در آدم بیدار می‌کنن. دخترهایی که قیافه‌ی منظم و مرتب و رفتار ملایم دارن، دخترهایی که نازنازی و عروسکی‌ن، دخترایی که محترم، محجبه و باوقارن، دخترایی که تابلوئه ...‌ن! همه و همه باعث می‌شن از زندگی سیر شم. دسته‌ی آخرشم دخترای مثل خودم‌ن که می‌خوان بگن از این دسته‌های بالا نیستن. اُه اُه اُه... اینو یادم رفت بگم... دخترایی که احساس زن بودن می‌کنن و احساس می‌کنن هر انسانی‌رو با زنانگی‌شون مسحور می‌کنن. واقعاً چندش‌آورن! دخترا فقط عروسک‌ن هرکاری بکنن عروسکن. زنا هیچ‌چی نیستن جز موجوداتی که بی‌دلیل خودشونو مطرح می‌کنن. البته به نظر من. من قصد توهین ندارم مسلماً. (چون خیلی آدم درست‌وحسابی هستم، بله!)
من در مورد قابلیت‌ها و توانایی‌های معنوی و مادی زنا هیچ نظری ندارم.
نمی‌دونم می‌تونم منظورمو برسونم یا نه، ولی زنانگی برای من با جذابیت مبتذل تداعی می‌شه!

مونث بودن، ننگ بزرگیه!
زن جماعت مصداق "در وکردی"ن!

وقتی حوصله نداری به درس گوش کنی چی‌کار می‌کنی؟
من تو خیالاتم معلمو لخت می‌کنم!
من نمی‌تونم از دیپلم فراتر برم
و هر روز بر شمار دبیران عریان افزوده خواهد شد.

حوصله داری بشینی سر کلاس فطوره‌چی؟

کاش احساسات خوب صبح پایدار می‌ماندند
کاش می‌شد اطمینان کرد به خوش‌حالی‌ها
لعنت به دل‌تنگی‌های بی‌سبب!

ای تعطیلی ناگهان!
دوستت دارم.

واقعاً دلم برای گربه‌ی دوست داشتنی‌ای که حرفم رو باور نکرد و رفت مدرسه کبابه!

به نظرم لذت‌بخش‌ترین اتفاقی بود که ممکن بود بیفته! پسر‍‍، فکر کن! دو تا امتحان ادبیات‌اختصاصی و جامعه‌شناسی مالید! بله! کیف داره‌ها!

شش موقعیت موسیقایی

۱
پیش از پگاه
ویولنسل به نغمه درمی‌آید:
چهره‌ات می‌درخشد

۲
در هندل غوطه‌ور می‌شوی
موسیقی آب؛
و سکوت نم‌ناک می‌شود.

۳
"کورسنتینو" می‌نوازی،
ماه رمزش را می‌یابد
و رخ گلگون می‌کند

۴
پلی‌فونی:
بازی‌آینه‌ها
و پروانگان.

۵
هنگامی که پدیدار می‌شوی
خطوط حامل
به هیأت بلوری درمی‌آیند.

۶
"تورانگالیلا"
نت‌هایی که دگرگون می‌شوند
هر بامداد

آنتونیوکاستانیه‌آ


"پرنده‌ای نیست درخت می‌خواند"، ترجمه‌ی رامین ناصرنصیر و خوسه گوادالوپه خیمه‌نس کورنادو، نشرنیلا

کاش، کاش، کاش
                        اسمم ری‌را بود...

روزهایی که آسمون این رنگیه...
هیچ حسّ خوبی ندارم.

دنبال یک آدم تعطیل می‌گردم تا یه ذره با من هم‌دردی کنه و بعدش هم یه ذره گریه کنیم و بعد با هم تصمیم بگیریم درس بخونیم!
چیزه... آخه تنهایی اصلاً نمی‌شه تصمیم گرفت.
سخته دیگه... سخته...

وقتی تصمیمی می‌گیرم، تا وقتی درگیرش نشده‌ام فکر می‌کنم می‌توانم بهتر از هرکس دیگری کاری که می خواهم را انجام دهم، فکر می‌کنم: تلاش خواهم کرد، خواهم توانست، بهتر خواهم کرد.
اما، مدتی که می‌گذرد، چیزی تغییر می‌کند، چیزی از درونم، و تصمیم که کهنه می‌شود، و دیدگاه‌های من که نو می‌شوند، باعث می‌شوند رها کنم، و رها شوم توی خلاء. واقعیتی در مورد من هست: من هیچ‌وقت چیزی به دست نمی‌آورم، چون من هیچ کاری نمی‌کنم.

گاهی می‌خوام چیزی بنویسم
چیزی از اعماق
نمی‌یـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاد
نمی‌یــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاد
نمی‌یـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاد


اون‌وقت وبلاگای دیگه رو می‌بینم
و حسودی‌م می‌یـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاد